César Manrique

Als er één man is die het uitzicht van Lanzarote heeft bepaald, dan is dit zonder enige twijfel César Manrique. Hij was een culturele duizendpoot : schilder, beeldhouwer, designer, architect, adviseur ruimtelijke ordening. Hij zorgde ervoor dat de groei van Lanzarote tot toeristische trekpleister geordend verliep, volgens strikte regels, zodat het authentieke karakter van het eiland niet verloren ging. Daarvoor werden er strikte bouwvoorschriften uitgevaardigd :

  • Gebouwen mogen niet hoger zijn dan 4 verdiepingen.
  • Alle gebouwen moeten wit geschilderd worden.
  • De ramen moeten geschilderd worden in het groen, blauw of bruin.
  • Reclamepanelen mogen niet gebruikt worden.

Voor de veiligheid van het verkeer zorgde hij ervoor dat de snelheid beperkt werd door de vele ronde punten op de wegen. Het is de ironie van het noodlot die er voor zorgde dat Manrique in 1992 om het leven kwam bij een verkeersongeval, op 100 meter van zijn woonplaats in Tahiche.

Daarnaast zorgde hij ervoor dat de natuurlijke rijkdommen van het land voor een steeds groeiend aantal toeristen werden opengesteld, maar dit zonder schade toe te brengen aan het landschap. Het lijstje rechts bevat niet enkel bouwwerken op Lanzarote. Ook op de andere Canarische eilanden zijn enkele van zijn bouwwerken terug te vinden.

Manrique als schilder   Manrique als designer

Manrique - Campesino   Manrique als designer

Voornaamste bouwwerken van César Manrique

1968 - Jameos del Agua
Haria, Lanzarote

1968 - Taro de Tahiche
Teguise, Lanzarote

1969 - Casa del Campesino
San Bartolomé, Lanzarote

1970 - Restaurante el Diablo
Parque National de Timanfaya, Lanzarote

1971 - Complejo Costa Martianez
Puerto de la Cruz, Tenerife

1973 - Mirador del Rio
Haria, Lanzarote

1974 - Castillo San José
Arrecife, Lanzarote

1982 - Mirador de la Pena
Valverde, El Hierro

1990 - Jardin de Cactus
Teguise, Lanzarote

1991 - Mirador del Palmarejo
Valle Gran Rey, La Gomera

1992 - Playa Jardin
Puerto de la Cruz, Tenerife